Wedstrijdverslagen

6 december 2025: K. Hoek VV - KWB Overpelt

Het mes, het varken en zeven doelpunten vóór de koffie gezet was.

17 aanmeldingen. Zéven-tien. In cafévoetbaltermen is dat een volksverhuizing. File aan het bankje langs het veld. Maar ook: een logistieke nachtmerrie. Hadden we outfits genoeg? Hoeveel zaten er in de tas? Wie had er thuis nog eentje liggen? En alsof dat niet genoeg was, werd het aanvangsuur bij gebrek aan stadionverlichting met een half uur vervroegd. Zou iedereen rekening hebben gehouden met deze aanpassing? De teammanager zat met de handen in het haar. 

Een record, zonder enige twijfel. Maar zoals dat gaat in het leven en in de stal: niet elk varken geraakt tot aan het spit. En zo vielen er alsnog enkele af. Onder hen: Guy. Geen “kan niet”, geen “andere plannen”. Nee. Guy schreef: “Het mes zit nog in het varken.” En verdween daarna weer in de nevelen van het onverklaarbare. 

Wat bedoel je dan, Guy? Stond er effectief een karkas op de werkbank? Was hij plots van ingenieur tot beenhouwer gepromoveerd? Of was dit een metafoor, een levenswijsheid, aan zijn jonge ploeggenoten die nog wat levenswijsheid ontbreken? Niemand die het wist. En wellicht is dat ook exact de bedoeling.

Wat we wél wisten: we konden voor de zevende wedstrijd op rij ongeslagen blijven. Laatste nederlaag? 11 oktober. Dat voelt vandaag als het vorige leven. Ook dat moet een record zijn. En dus: ja, we moesten dat varkentje wassen.

Dat wassen gebeurde in omstandigheden die zelfs Noach (die van "De Ark" [de boot, niet de voormalige Dancing "Den Ark")] had doen twijfelen. Gietende regen. Geen romantisch miezerbuitje, maar regen die naar beneden kwam met de overtuiging van een iets te opdringerige getuige van Jehova aan de voordeur. Het veld achter de Scoutsrally in Neerpelt zag af. Op sommige plekken meer modderpoel dan topsportaccommodatie. Met dank aan mijnheer De Mol — geen familie van John.

De vader van Kobe nam zijn fluit in de hand. Gelukkig letterlijk, en niet figuurlijk. 

De tegenstander moest wennen. Al in de openingsminuten ging Valcao ervandoor, bal aan de voet, droom in de ogen. Maar net toen hij zijn eerste doelpunt al zachtjes begon te ruiken, kwam de centrale verdediger invliegen. Vol op de enkel. Hard. Pijnlijk. Rood was hier geen overdreven keuze geweest, maar misschien was de papa van Kobe nog even "starstruck" door zoveel atletisch vermogen in zwart-wit. Het excuus? "Ik gleed uit". Ja, dat zei de voor verkrachting veroordeelde student gynaecologie R.V. ook op zijn proces en ook daar werd die uitleg niet als een geldige verschoningsgrond aanvaard. 

Terug naar de wedstrijd. Valcao stond recht. Zoals altijd. En zoals altijd zat daar die zakdoek in zijn sok. Sinds zijn eerste stappen op het toen nog handbalveld. Bijgeloof? Misschien. Maar soms redt een lapje katoen meer dan een scheenlap uit hard plastic.

Hoek bleef drukken. Hoog. Onverbiddelijk. Golf na golf spoelde richting het doel van de bezoekers. Het was genieten langs de lijn. Gebrand op sportieve revanche ontbond Valcao zijn duivels. Twee keer na elkaar sneed hij als een mes door boter door de verdediging en legde hij de bal heerlijk naast de doelman. 2-0. Het publiek was vertrokken.

De kansen bleven komen, maar ook verdwijnen. Kansen werden gemist zoals alleen kansen op cafévoetbalniveau gemist kunnen worden: vol overtuiging en met achteraf een prachtig excuus ("ik gleed uit"). Tot Yentl zich ermee kwam bemoeien. Enkele heerlijke rushes, alsof hij zich thuis voelde op dat zompige veld. Meermaals moederziel alleen richting doelman. Oog in oog. En raak. 3-0. Wedstrijd eigenlijk al gespeeld, maar niemand die dat toen al durfde uitspreken.

De voorsprong voelde zó comfortabel dat er al na 12 minuten werd gewisseld. Twaalf minuten. In dit universum is dat eigenlijk heiligschennis. Maar de frisse benen deden het spel geen kwaad. Integendeel. Eyckie had er duidelijk zin in. In “no time” zette hij 4-0, 5-0 en 6-0 op het bord. Hattrick op een twintigtal minuten. Efficiëntie die je normaal enkel in handleidingen tegenkomt.

Het was bijna rust. Uw verslaggever rook koffie. En trok al naar binnen om eresupporter Franky — die dit seizoen opvallend vaak bij onze grootste concurrent voor de titel "Beste Voetbalploeg van Pelt" vertoeft — op de hoogte te brengen van de stand. Ter info: Esperanza Pelt speelde 2-2 gelijk, n.v.d.r. 

Maar toen was er nog Trippaldo. Natuurlijk. Ook hij wou zijn doelpuntje. Hij werd foutief afgestopt. Penalty. Op slag van rust. In de wandelgangen van ons stadion werd meteen gefluisterd dat de papa van Kobe dit cadeautje wel erg goedgezind uitdeelde, zodat zijn zoon kon scoren. Kobe hoorde het niet. Of deed alsof. Hij lepelde de bal prinsheerlijk in de linker bovenhoek. 7-0. Zeven. Op één helft. Daar hebben sommige ploegen zeven weekends voor nodig.

Na rust werd er herschikt. Van 4-3-3 naar 4-4-2. “Never change a winning team”, zei ooit een levende legende in de sport. Het was vooral om de nieuwe puzzelstukken wat wedstrijdgevoel te geven. Voor later. Voor momenten dat het niet zo makkelijk zou lopen.

Aan de overkant klonk in de rust de tijdloze wijsheid van de verliezer: “Komaan mannen, we beginnen terug met 0-0.”

De tweede helft werd… een maat voor niets. Van al het goede uit de eerste helft bleef weinig over. De grote voorgift kroop in de hoofden. Er werd wat minder gelopen, iets sneller ingetrokken. Op dit niveau betaalt zich dat altijd cash. We kwamen niet verder dan één doelpuntje.

En toch viel er nog een cadeautje aan de andere kant. Het was 6 december. En al zou je denken dat de Sint dan al lang onderweg is naar Spanje, hij bleef nog even hangen aan de Scoutsrally. Een eerredder voor de bezoekers. Het was hen gegund.

En dan, na het laatste fluitsignaal, in de regen, met modder op de kuiten en verhalen in de ogen, klonken de mooiste woorden van de avond: “De tweede helft toch maar mooi gelijkgespeeld.”

Prachtige sport, dat cafévoetbal.

29 november 2025: K. Hoek VV - Balendijk

Op karakter.

De middag begon met een leegte waar normaal zekerheid staat: geen Dennis, geen Kris. En dus schoof Gilles V.A., tegen wil en dank misschien, maar met de moed van een politieman, tussen de palen. Het was redelijk zacht buiten — zo’n middag die ruikt naar nat gras, frisse lucht en valse hoop voor wie denkt dat voetbal ooit eerlijk zal zijn.

Hoek VV schoot uit de startblokken alsof iemand een lucifer had gegooid in een vat buskruit. Vlotte combinaties, lef in de duels, de bal die sneller liep dan de gedachten van de tegenstander. Maar zoals dat gaat met schoonheid: het is zelden blijvend. Gaandeweg begon Balendijk zich in de wedstrijd te wurmen, met een paar technici in de rangen die voetbal behandelden als fijn porselein. Zij speelden hun spel, Hoek keek vooral toe en loerde als een kat in het struikgewas, wachtend op dat ene moment om toe te slaan op de counter.

En dan, net voor de rust, kwam die tik op de kaak. Corner voor Balendijk. De bal hing even stil in de lucht, alsof hij twijfelde aan zijn eigen lot, en viel dan pardoes op het hoofd van een Lommelse schedel. Netten bol, Gilles kansloos. 0–1. Niet onverdiend, maar het voelde als regen op een vers gekamde haardos.

In de rust geen grootse tactische veldslagen op een magnetisch bord. We staken de koppen bij elkaar, keken elkaar in de ogen en besloten: dezelfde veldbezetting, maar met een graad meer vuur in de aderen. Gewoon beter doen. Simpel. Of toch zo simpel als voetbal ooit kan zijn.

En nauwelijks was de tweede helft op gang gefloten of Hoek trok de trekker over. Een aanval over links, scherp en snijdend als koud staal. De voorzet kwam en daar was Eyckie — mee gesprint alsof hij achterna werd gezeten door zijn eigen schaduw. De bal streelde zijn krullerige haardos en vloog enig mooi over de doelwachter. 1–1. Euforie bij Hoek, gevloek bij Balendijk. Die mannen hadden het gaspedaal al wat laten vieren. Fout. Grote fout.

Wat volgde was cafévoetbal in zijn puurste vorm: op-en-neer, geen tijd om te ademen, geen tijd om te twijfelen. De bezoekers misten efficiëntie. En Hoek? Hoek was meedogenloos op de juiste momenten. Twee keer zelfs, bijna met carbonpapier gekopieerd. Eén-tijd-voetbal dat klikte als een goed geoliede machine, de bal bij Thomas Snieders, en die haalde de trekker over vanop afstand. Laag, strak, in het zijnetje, alsof hij het al duizend keer had gedaan op training. 2–1. En even later: opnieuw Thomas, opnieuw die verdomd mooie grondbal. 3–1. Plots moesten de Lommelse bezoekers hun gaspedaal tot op de bodem intrappen.

Maar cafévoetbal vergeeft niets en vergeet niets. De spanning kroop weer in de wedstrijd via dat oude, vervelende wapen van Balendijk: de corner. Scherp aangesneden, opnieuw te scherp voor Hoek en haar verdedigers. 3–2. De zenuwen kwamen terug in de benen.

Er werd geknokt voor elke morzel grond alsof er overmorgen geen maandag zou zijn. En dan, die ene seconde waarin alles bevriest: opnieuw een corner, opnieuw die Balendijk-spits, van héél dichtbij… naast. Naast. De bal koos de verkeerde kant van de paal, en Hoek kwam héél goed weg. Jammer voor hen. Goed voor ons. Ik maal er niet om.

3–2. Mooie middag. Mooie strijd.

22 november 2025: Veteranen Hulsen - K. Hoek VV

Met twee i.p.v. drie Hulsen* naar Hulsen.

Er zijn van die ochtenden die je meteen vastgrijpen bij het binnenstappen van het veld. De zon stond vandaag wel degelijk te glimmen boven het veld van Veteranen Hulsen, maar de wind die onder de reclameborden door floot, had andere plannen: kruipen onder truien, prikken in kuiten, spierballen testen. Geen probleem voor de krachtpatsers van Hoek VV, die zoiets catalogeren onder “fijn briesje”.

Even wat over de clubgeschiedenis van Hulsen Sport. Opgericht in februari 1946 en amper drie maanden later al aangesloten bij de KBVB, onder het respectabele stamnummer 4411. Men koos destijds voor groen en rood als kleuren — een combinatie die veel later, in 1982, werd ingeruild voor groen en zwart. Maar kijk, de veteranen van vandaag spelen doodleuk opnieuw in groen en rood. Een charmante paradox, want niemand op dat veld is zelfs maar geboren vóór 1982. Tradities zijn soms koppiger dan de spelers die ze dragen.

Hoek VV startte het best, fris, vinnig, alsof de kou hen net dat tikkeltje scherper maakte. Maar gaandeweg nam de thuisploeg het commando over. Het had iets van een koorddans: beide ploegen zoeken naar balans, voorzichtig aftasten, kijken waar de ruimte zat. Grote kansen? Nauwelijks. Maar strijd genoeg, en dat is soms nog veel leuker om naar te kijken.

En toch — en daarin zit de schoonheid van voetbal — was het Hoek dat op voorsprong kwam. Een tackle hier, een interceptie daar, Eyckie die stoort, prikt, duwt, doet iets wat je in normale mensentaal “in de weg lopen” kan noemen, maar wat sportverslaggevers dan weer “hoog druk zetten” noemen. De bal belandt bij Gilles Van Asten, die met zijn gouden voet een trap geeft die drie opties had: naast, over of perfect. En hij kiest voor perfect. Nultje-Een. Heerlijk moment. 

Voor het overige had de eerste helft weinig om handen, buiten dan één geniale ingeving van onze spits, Trippaldo. Hij had het niet makkelijk. Niet omdat hij slecht speelde — integendeel — maar omdat bruikbare ballen vandaag schaarser waren dan parkeerplaatsen aan de rally op een zonnige zondagmiddag. En dus besloot hij, halfweg de eerste helft, op eigen helft nota bene, dat hij nog niet aan zijn 10.000 stappen zat. En dat kon natuurlijk niet.

Dus ging hij op wandel. “Wandel” is zelfs te braaf. Het was een soort veldoverschrijdende processie waarin hij zigzagde tussen Hulsense spelers alsof ze pionnen waren in een oefenpatroon voor gevorderden. Vijf man passeert hij, minstens — de rest was al te moe om het te proberen. En dan staat hij daar, moederziel alleen voor doel. Een moment waarop de tijd even op "pause" drukte. Trippaldo, onze meester van de laatste bal, oog in oog met de keeper. En dan… een zeldzame misser. Zo zeldzaam dat taalwetenschappers er woordenboeken voor bovenhalen. Maar goed, wij waren getuige van een fantastische actie én een kleine menselijke rimpel in de legende.

Op slag van rust een nieuwe kans om het af te maken, maar de bal vond de netten niet. Hoek in evenwicht, Hulsen in evenwicht, de match in evenwicht. Tijd voor thee. Of beter: tijd om handen terug warm te wrijven.

Tweede helft

Hoek VV kwam opnieuw snedig uit de kleedkamer. Dreiging genoeg, beweging genoeg, en dan plots een aanval die zo vloeiend was dat je haast vermoedt dat ze hem vooraf op tekenpapier hebben uitgetekend.
Wout T. die een duel wint en de ruimte ziet, Bodvinho op rechts die de bal laag en venijnig voor doel zwiert, Eyckie die eerst nog net voorbij de bal loopt — het soort misser dat toch in een plan blijkt te passen — want Wout T. raapt hem opnieuw op, haalt de achterlijn, legt perfect terug en dan… Eyckie. Tik. Af. 0-2. Een doelpunt gemaakt uit samenspel, pure wilskracht en nog een beetje talent. Alsof het allemaal afgesproken was op een servetje in de kantine.

Daarna begon de match te grommen. Veel strijd, duels op het scherp van de snee. Tien minuten voor tijd maakte Hulsen de aansluitingstreffer en je voelde de temperatuur op het veld plots wél stijgen. Grimmigheid, wat duw- en trekwerk, een opstootje of twee, een paar overtredingen zo vuil dat zelfs drie wasprogramma's op 60 graden ze nog niet proper kregen. Maar zoals dat gaat: het ebt weg, het dooft uit, en iedereen herinnert zich dat het uiteindelijk toch gewoon voetbal is. 

Even consternatie achterin toen onze doelman, bij een twijfelgevalletje doeltrap-corner, luidkeels riep:
“Breugel bal!” Het soort verspreking dat niet alleen de verdediging deed stokken, maar ook spontaan een paar toeschouwers deed omkijken alsof ze plots op het verkeerde veld stonden. Een charmante misser, dat zeker, maar vooral frappant omdat — laat ons eerlijk zijn — als hij een béétje had opgelet, zou hij gezien hebben dat het spel vóór hem zich op een niveau afspeelde dat minstens twee categorieën hoger lag dan dat van SV Breugel. En toch: die verspreking had iets warms. Een doelman die zoveel teams in zijn hoofd heeft dat hij al eens een verkeerde naam roept. Hopelijk gebeurt dit enkel op het veld en niet tussen de lakens. 

Het werd nog spannend tot het einde, maar we trokken 'm over de streep. Een deugddoende overwinning, dat zeker. 

Mannen van de match?

De centrale oud-gedienden Luc en Guy: een tweekoppige rotsformatie. Alsof ze al twintig jaar dezelfde symfonie spelen. Onpasseerbaar, onverzettelijk.

Het middenveld dan: georchestreerd door de Hulsjes. Die van ons, welteverstaan.

Nieuweling Bertold — bijgenaamd “Bèr” — mocht na de rust links achteraan postvatten. Zijn rechtstreekse tegenstander? Die werd zo keurig opgevouwen dat hij in een kleine envelop paste. Zo eentje die je vroeger nog voor 10 BEF gefrankeerd kreeg. 

En de rest van het team? Verdienstelijk, betrouwbaar, hardwerkend. Een collectief dat exact doet waarvoor dat woord is uitgevonden. Op naar vier (!) thuiswedstrijden op rij. Supporters op post! 

En dan nog dit:

Van de laatste vijf wedstrijden werd slechts één keer puntenverlies geleden, het gelijkspel tegen Jerommekes vorige week (1-1). Vier overwinningen en een gelijkspel: cijfers die zeggen dat er iets klopt, dat er iets groeit, dat dit Hoek VV méér is dan zomaar een stel veteranen die nog eens graag tegen een bal stampen.

*Pieter en Stijn. Kareltje kon er niet geraken, want zijn auto stond in panne in Leuven. 

25 oktober 2025: K. Hoek VV - Kreyel Sport

Prestigezege met champagnevoetbal.

Door het stoppen van CSC Barrier B vonden we op het laatste nippertje toch nog een tegenstander, en wat voor één: Kreyel Sport. Het is een stevige tegenstander met altijd goede voetballers en een tegenstander waartegen we nog niet veel brokken gemaakt hebben. Nochtans hebben we onze vorige wedstrijd (de eerste wedstrijd na het zomerreces) daar maar met 1 - 0 verloren, allemaal dankzij onze keeper Dennis met verscheidene wereldsafes.

Vandaag stond Kris in de goal, op rechts Kobe, sluitstuk Thomas S. met voor hem Rob en links Karel. Het middenveld werd bevolkt door Kjeld, Stijn, Thomas VA en Rich. Vooraan Joppe en Theo. Op vraag van Thomas S. kwamen Kjeld en Theo ons gelukkig versterken. Omdat Guy wat later was stond hij reserve. Daar moesten we het mee doen.

Zoals gewoonlijk begon Kreyel goed en waren ze al meteen gevaarlijk. Nochtans prikten we tegen, hetgeen ons eigenlijk wel een doelpuntje had moeten opleveren. Joppe, Kjeld, Theo en Thomas VA waren echter te verrast om goed af te werken. Dan geraakte Kareltje gekwetst en kwam Guy op. Deze ging rechtsachter en Kobe naar links. Na een mooie aanval van ons, zetten zij een verre bal naar voor en hun speler was net eerder op de bal dan Kris : 0 - 1.

Aan ons spel was het echter niet te zien. We gingen nog beter voetballen: de achterlijn werd nog steviger, de middenlijn nog balvaster en de voorlijn gevaarlijker. We hadden opnieuw aan aantal mooie aanvallen met Rich in de hoofdrol. Eerst zette hij nog voor ipv op goal te schieten, een tweede keer schoot hij met rechts maar die werd er prachtig uitgehaald door hun keeper. Na een volgende mooie aanval, met verschillende uitvoerders, kon Theo de bal vanop rechts voorbrengen en werd deze netjes afgemaakt door Kjeld.

Daarna stopte het niet meer. De ene aanval na de andere, van de ene kant naar de andere met langs beide zijden goed en af en toe toch stevig voetbal. Niemand liet zich doen. Het terrein leende er zich ook toe om vliegende slidings te doen !!! Net voor rust kon Kreyel toch weer eens echt gevaarlijk zijn. De bal geraakte aan onze goal niet weg, koppen stampen en de keeper konden eerst erger voorkomen, maar hij geraakte niet verder dan de grote backlijn. Daar stond één van hen met een megatonschot door verschillende benen tot tegen de netten. Met een 1 - 2 achterstand gingen we rusten, maar zeker niet verdiend.

De tweede helft begonnen we met dezelfde 11, omdat we geen reserve hadden. Bij hen kwamen twee jonge spelers (competitie ?) op (we moeten niet zagen want die stonden er bij ons ook op - gelukkig maar). Kjeld was meer naar voor gegaan en Theo was meer in het middenveld gaan spelen. Zij waren iets meer gevaarlijker met meer aanvallen en beter voetbal, maar onze tegenaanvallen met snelle Joppe en Kjeld mochten er ook zijn. Bij één van die aanvallen ging Kjeld voorbij zijn mannetje in de backlijn en werd hij onderuit gehaald - penalty. Thomas S. achter de bal en hij nam de keeper tegenvoets : 2 - 2. Onze honger was echter nog niet gestild. Die van hen ook niet want zij bleven aanvallen, wij tegenprikken. Bij één van die tegenprikken kon Theo op rechts doorgaan en voorzetten. Kjeld kwam ingelopen en zette de 3 - 2 op het bord. Het was zijn tweede, een copy van de eerste. Dan heeft de middenlijn, achterlijn en keeper nog alles uit de kast moeten halen om de overwinning te vrijwaren. Uiteindelijk bleef het daarbij en behaalden we een prachtige en verdiende overwinning tegen deze sterke ploeg : 3 - 2.

Een uitblinker kunnen we vandaag niet geven : het was gewoon met collectieve kracht en doorzetting dat we deze overwinning behaalden. Op naar volgende match in ITM 2000 Meeuwen om 15.00 uur. Hopelijk kunnen we terug op een degelijke ploeg rekenen.

Verslag gepubliceerd tussen de kakjes door.

18 oktober 2025: Stormvogels - K. Hoek VV

Kracht van het collectief. 

We gingen op 18 oktober 2025 naar Lutlommel met een klein hartje en een beetje de bibber in de benen. De laatste jaren hebben we tegen Stormvogels namelijk niet veel punten bijeen geraapt. Het is een jonge, stevige ploeg, die ook wel eens over de schreef durft gaan en ook nog eens een goed potje kan voetballen. Uiteindelijk moesten we ons verdedigingsduo missen, net als de volledige voorlinie. We moesten het nog steeds doen zonder een paar Wouten. Eén Wout was terug en ook konden we op de valreep nog beroep doen op Robbe. Alleen dat maakt toch wel een heel verschil. 

Wim had de ploeg strategisch opgesteld, zodat zowel de verdediging als de aanval sterk stond. Het middenveld liep daar tussen (vandaar de term "middenveld") en kon alle gaten opvullen, zowel verdedigend als aanvallend. Het enige wat een beetje tegenzat was een koude zijwind (voor de supporters) en een eenzijdig fluitende scheids (voor de spelers). Als spelers van de thuisploeg riepen - of het nu fout was of niet, en of het nu buitenspel was of niet - floot hij altijd. Dat terwijl wij mochten roepen zoveel en zo hard wilden: dan was hij doof. Maar aan de scheids lag het niet, want wij overklasten alles: mooie aanvallen, prachtige doelpunten, sterke duels.

Door een volledige andere opstelling dan vorige week was het natuurlijk weer wat zoeken in het begin. Maar we zagen toch dat onze aanvallen beter en gevaarlijker waren dan die van de tegenstander. Onze keeper had alleen wat opraapballetjes en terugspeelballen moeten verwerken. Eerst was er een mooie aanval van ons, waarbij hun terugspeelbal Wout T. alleen voor hun keeper werd gebracht. Trippaldo dacht echter dat het buitenspel was en verkwanselde de kans. De scheids floot ook op hun roepen natuurlijk.

Na 10 min was het dan wel raak. Rich scoorde zijn eerste van het seizoen op pass van Yentl. Deze had al wroetend op zijn manier zich vrij gespeeld en kon voorzetten. Rich, die voor de gelegenheid linkshalf stond, was doorgelopen en kon net voor de neus van de keeper binnentikken. Na een kwartier kon Thomas S. zich op rechts doorzetten. Zijn voorzet werd door Wout T. binnen gewerkt. Even later kwetste hij zich aan de enkel en werd vervangen door Thomas VA.

Op het halfuur was het terug Yentl die vanop rechts strak voorzette. De bal, op een halve meter hoogte, passeerde een paar spelers, maar werd dan door de inlopende Thomas VA keihard binnen geknald. Zoals je merkt zijn de drie doelpunten gemaakt op voorzetten vanop rechts. Ondertussen kon onze verdediging al hun aanvallen goed opvangen en moest onze keeper alleen af en toe een balletje oprapen. Stormvogels was blij dat de scheids rusten floot.

De tweede helft diende zich hetzelfde aan. Wij veel aanvallen en zij af en toe. Onze keeper moest alleen een harde knal, recht op hem, pakken en een speler van hun omverlopen die alleen richting ons doel was !!! Voor de rest was het al Hoek wat de klok sloeg. Zij probeerden alles, hingen zelfs met drie aan Robbe en kregen hem nog niet tegen de grond. Na 10 min zette Robbe zich weer door, kon Thomas S. bereiken die dan weer Thomas VA bereikte. Alleen voor doel kon hij de bal nog controleren, netjes voor zijn rechter voet liggen en binnenduwen. Op het kwartier werd de bal vanuit hun verdediging ontzet. De hoge bal werd op de slof genomen door Stijn. Hij had gehoopt op doel te schieten, maar het was toch nog wel wat ver en er stonden nog teveel spelers tussen. Thomas VA zette er subtiel zijn voet tegen waardoor de bal over hun verdediging ging en bij Thomas S. terecht kwam aan de tweede paal. Die stond daar ook alleen en ramde de bal tegen de netten. Ondertussen was Wout T. toch wel weer wat hersteld en kwam terug het veld in. Hun verdedigers, die toch wel stevig waren en een degelijke wedstrijd speelden, waren naar voor gegaan om meer gewicht in hun aanval te leggen (wat niet hielp) en waren achter weg. De bal kwam bij Dennis, die dat waarschijnlijk opgemerkt had, trapte de bal ver naar voor. Deze ging over iedereen heen, Wout T. erachteraan. De keeper kwam uit zijn doel, zelfs tot buiten de backlijn. Ze liepen en sprongen hard tegen mekaar. Wout T. sprong het hoogste, kopte tegen de bal die de goal in hobbelde, maar ook met zijn oog tegen het hoofd van de keeper. Beide spelers half groggy. De keeper een pijnlijke nek en hoofd, Wouter T. een blauw oog (zie WhatsApp). Even later hield de scheids het voor bekeken, want hij zag ook wel dat Stormvogels vandaag niet bij machte waren om te scoren tegen ons. Hij beëindigde de wedstrijd met een 0-6 voor ons.

Uitblinkers !!!!! Zeker de ganse ploeg, ietsjes meer Thomas S. met een doelpunt en twee assists en Thomas VA met twee doelpunten en één assist, maar ook Robbe. Die heeft wel niet gescoord en ook geen rechtstreekse assists, maar wel overal in betrokken (zowel verdedigend als aanvallend)

11 oktober 2025: K. Hoek VV - Lilse Bosuilen

Collectieve offday.

Het begon al niet goed. Wim had laten weten dat Staf (scheids) niet kon en dat Benny zou fluiten. Een paar minuten voor de match zei Benny dat Staf alsnog zou komen fluiten, maar Staf was er niet en dus moest Benny (tegen zijn goesting) toch fluiten. Na twee minuten en alleen voor de aftrap te hebben gefloten, kwam Staf eraan gehold en was de eerste wissel een feit. 

De Lilse Bosuilen waren afgezakt naar ons met de beste spelers van hun ploeg, aangevuld met een aantal sterke reserven van Sparta Lille (omdat die niet moesten spelen). Dus we hadden een zeer sterke tegenstander voor ons staan. Daarbuiten moesten we de drie Wouten (Valcao, Trippandowski en Bodvinho, n.v.d.r.) missen en ook Robbe was er niet bij, wat toch een serieuze aderlating was. Maar goed, we begonnen er met veel goede moed aan. Met Gilles, een niet-doelman, in de goal, die zijn best gedaan heeft. Maar hij is geen Dennis of Kris natuurlijk en zowel professioneel als op het voetbalveld schiet hij liever zelf dan dat hij schoten van anderen opvangt.

Na een vijftal minuten knalde die van Lille er al ene binnen na een mooie aanval. Bij ons kwam er niet veel meer uit dan wat middenveld-gevecht. Aan de goal van de tegenstrever kwamen we niet echt. Dan een hoge bal voor doel. Gilles en een tegenstrever gingen samen naar de bal. Ze misten onbegrijpelijk beiden de bal. Gilles was het noorden helemaal kwijt en de bal botste voor de voeten van zijn tegenstrever die maar binnen te tikken had. Ondertussen werd de ploeg was omgegooid : Jama was Rich komen vervangen, Niels ging op de plaats van Karel spelen, Karel linkshalf en Yentl terug op rechts. Dat leverde onmiddellijk resultaat. De bal kwam op het middenveld bij Karel. Die wrong zich vrij tussen enkele tegenstanders en gaf de bal in de loop van Joppe, die op de keeper afstormde en lekker binnen legde. Een prachtige aanval en even prachtig afgewerkt. Spijtig genoeg bleef het daarbij langs onze kant. Ondertussen moest Luc even naar de kant met een lichte blessure. Luc, de man van glas. Lille kon dan nog wel een keer scoren zodat de ruststand 1 - 3 was.

De tweede helft was ongeveer een kopie van de eerste. Wij met veel goed moed en strijdlust, maar Lille had sterke spelers en kwamen bijna in elke strijd als winnaar uit de bus. Ze konden dan ook nog tweemaal een mooie aanval afronden. We probeerden nog wel maar het lukte gewoonweg niet. Joppe probeerde wel een aantal keren van zijn snelheid gebruik te maken, maar het was telkens van net niet. Veel passen kwamen niet aan, of werden onderschept door die van Lille. Een van de laatste aanvallen was toch nog eens op rechts. Joppe werd weer het straatje ingestuurd en jawel dit keer een mooie voorzet en Thomas VA hoefde maar binnen te tikken. Dat was zowat het laatste wapenfeit van de wedstrijd.

Ons spel was niet zoals dat van vorige week, maar we hebben wel gevochten. Onze tegenstrever was de helft jonger als die van vorige week, meer voetballend en sneller. Ik weet wel dat we met de ploeg van vorige week zeker niet met 2 - 5 verloren hadden !!!!

Verslag door gelegenheidsverslaggever Hugo a.k.a. Alleskunner a.k.a. Regelmatig Reddende Engel a.k.a. Mr. Hoek VV a.k.a. Mr. Uitroepteken.  MERCI HUGO!!!!!

VOLGENDE WEDSTRIJD*: ZATERDAG 18/10 / STORMVOGELS - K. HOEK VV / KICK OFF 15:00

(*) Het valt nog af te wachten in welke sport de wedstrijd tegen Stormvogels deze keer beslecht zal worden. (Kick)boks-wedstrijd, "Om-ter-hardst-schreeuwen-op-de-scheidsrechter-wedstrijd" of misschien, wie weet, zelfs een voetbalwedstrijd? We weten het u volgende week te vertellen.

4 oktober 2025: Kadijk - K. Hoek VV

Kadijk away, altijd lastig.

Er zijn van die dagen die ’s morgens al vertellen wat ze van plan zijn. Regen met bakken, wind die door merg en been giert, wolken zo zwaar dat zelfs de vogels even niet wisten van welk hout nesten maken. Kadijk away dus — en dat is nooit een cadeau. De mannen van K. Hoek VV wreven de slaap uit de ogen, keken naar de hemel en dachten vermoedelijk allemaal hetzelfde: dit wordt er zo eentje.

En toch. Er zat vertrouwen in de lucht, ondanks de storm. Want na 5-0 en 1-3 in de voorbije weken mocht het geloof in eigen kunnen gerust even mee de bus in. Wout V. en Jama, de helftmannen van dienst, stonden scherp. De afspraak met de coach was duidelijk: één helft vlammen, liefst de eerste.

Het veld was groot, de tegenstander stevig. Beide ploegen hielden elkaar in evenwicht, al had de wind duidelijk zijn eigen agenda. Halverwege de eerste helft glipte Kadijk door de mazen van het net en prikte de 1-0 binnen. Typisch. Maar wie dacht dat de Hoekse moraal zou breken, kent onze Wout V. nog niet.

Een verre uittrap van onze doelman — half pass, half natuurkracht — werd gedragen door de stormwind als een postduif met een missie. Eén stuit, één controle, en Wout V. oog in oog met de keeper. Geen pardon, geen twijfel. 1-1, en de wind lachte voor het eerst die dag onze richting uit.

De Hoek VV-kansen bleven daarna komen, al zaten de passes nét te diep, alsof de wind plots van kamp was veranderd. Ruststand: 1-1, alles nog open.

Tweede helft, tweede Wout.

Een minuut of vijf afgetrapt of de bezoekers sneden Kadijk open als een blik sardienen. Een knappe pre-assist op Thomas S., die vervolgens de bal perfect in de loop van Wout T. stuurde, en die laatste rondde af alsof hij al jaren niets anders doet. 1-2. En dat terwijl Kadijk even met tien stond na een stevige charge op Thomas V.A. — eentje die het etiket “ongelukkig” ruim overschreed. Thomas reageerde voorbeeldig: geen wraak, wel klasse.

Niet veel later volgde een knap staaltje van pure veldbeheersing. Wout T. vanuit het middenveld opnieuw de diepte in gestuurd, Kadijk - ondertussen op de adem getrapt - kon niet volgen en onbaatzuchtig werd de bal breed gelegd naar Robbe, onze gelegenheidsspeler en (opnieuw) heerser van het middenveld, die hem maar binnen moest duwen. 1-3, en dankjewel Robbe — voor het spel, de rust, en de meters die niemand ziet maar iedereen voelt.

Even later vond Yentl, die ondertussen al heel wat vuile meters had opgeknapt, dat zijn moment de gloire was aangebroken. Een aanval uit het boekje, bal op de rand zestien, en hij schildert hem in de verste kruising. Geen doelpunt, maar een meesterwerk. Rembrandt had zijn penseel neergelegd, mocht hij het gezien hebben. 1-4, de match gespeeld.

Maar de honger was nog niet gestild. Wout T. — intussen op volle toeren — knalde er nog twee binnen en maakte zo zijn hattrick compleet: 1-5 en 1-6. Naar het schijnt had de doelman van Kadijk in de nacht van zaterdag op zondag nog steeds een nachtmerrie over hem. Het had Wout's vierde geweest, mocht een "tackle" van Kadijkse makelij — kwart sliding, drie vierde rugby — hem ergens tussenin niet letterlijk onderuit hebben gehaald. De gemiddelde NFL-ploeg had een contract uit de printer laten rollen, mochten ze gescout hebben.  

Eindstand: Kadijk - Hoek 1-6.

Fijn dat we de collectieve fout van vorige week hebben rechtgezet door de tweede helft béter te spelen dan de eerste. Onze Dennis bleef die volledige tweede helft zo werkloos als een 25-jarige Frantalige Brusselaar zonder diploma. Gelukkig dat hij geen uitkering geniet, of hij zou ze vanaf 1 januari 2026 verliezen.

En nu? Herstellen, poetsen, lachen. Want zaterdag 11 oktober om 15u00 wacht de kraker der krakers: K. Hoek VV – de Bosuilen. Eén ding is zeker: als het weer meezit (en zelfs als het dat niet doet), dan stormt Hoek VV gewoon verder.

VOLGENDE WEDSTRIJD: ZATERDAG 11/10 / K. HOEK VV - BOSUILEN / KICK OFF 15:00

27 september 2025:  Wijchmaal - K. Hoek VV

De bevestiging.

Onder een stralende nazomerzon trok K. Hoek VV dit weekend richting Wijchmaal voor de achtste wedstrijd van het seizoen. De bedoeling was dat we ondertussen meer zeges dan nederlagen zouden hebben dit seizoen, want de tussentijdse balans was 3x winst, 3x verlies en 1x gelijk. Opvallende afwezige op de bank was coach Wim, die zijn spelers tijdelijk had ingeruild voor een neven- en nichtenweekend in zijn geboortestreek Kortrijk. Ook van Eyckie geen spoor, zijn verblijfplaats blijft voorlopig een raadsel. Wellicht ook op weekend, maar dan met enkel nichten.  Gelegenheidscoach Thomas V.A. nam dus de touwtjes in handen en verraste met een frisse aanpak: een 4-3-3-formatie waarin zelfs prijsschutter Wout V. op de bank mocht beginnen.

Machtige eerste helft

De bezoekers namen meteen het heft in handen. Het combinatiespel liep gesmeerd en de eerste mogelijkheden deden zich al snel voor, al bleef de openingstreffer nog even uit. Tot Bodvinho, die zijn bloedvorm van de voorbije weken moeiteloos doortrok, zich op links doorzette. Met wat doorgaans zijn “mindere” voet genoemd wordt – al heeft Bodvinho er duidelijk geen – schilderde hij de bal voor doel. Daar stond Wout T. op de juiste plaats om de score te openen: 0-1.

K. Hoek VV bleef domineren, al moest de ploeg een eerste tegenvaller slikken toen Stijn ongelukkig bleef haken in het gras en geblesseerd naar de kant moest. Zijn vervanger: niemand minder dan Wout V., die stond te popelen om zijn kans te grijpen. Met Wout T., Wout B. en Wout V. voorin, én politie-inspecteur Gilles (ook een "wout") die in de defensie uitblonk onder het goedkeurend oog van vrouw en dochter, was het een heuse “Wout-formatie” die de toon zette.

Die formule rendeerde meteen. Na een flitsende aanval over rechts zette Wout T. opnieuw strak voor, waar Wout V. met zijn allereerste baltoets het leer achter de doelman prikte. 0-2 en de thuisploeg leek aangeslagen. Alsof dat nog niet genoeg was, volgde er snel een derde. Wout T. liet zijn tegenstanders opnieuw zijn hielen zien en bediende ditmaal Wout B., die de bal natuurlijk slim aflegde op Wout V. Diens eerste poging werd nog geblokt, maar met geduld en klasse kapte hij zijn man liefst twee keer uit om daarna koelbloedig binnen te tikken. 0-3 en de wedstrijd leek al voor de rust beslist. Keeper Dennis hoefde nauwelijks tussen te komen, mede dankzij een secure verdediging.

Net voor rust nog een moment van opschudding: een Wijchmaal-verdediger kreeg een voorzet overduidelijk tegen de arm. De scheidsrechter kende geen genade en wees onverbiddelijk naar de stip. Een brulorkest van de rood-zwarten met zelf uitgevonden spelregels was zijn deel. Volgens de VAR was het geen clear error, dus Wout T. zette zich resoluut achter de bal voor zijn tweede van de middag. Terwijl de thuisploeg eindelijk even de adem inhield, besloot Hoek VV de bal toch sportief terug te spelen naar de doelman in plaats van de kans uit te buiten. Een mooi gebaar, al had hij hier met evenveel recht de bal keihard tegen de netten kunnen jagen. Het zou alleszins een wijze levensles geweest zijn: het leven is soms niet eerlijk, of je het nu wil of niet. 

Ander gelaat in de tweede helft

Na de koffie veranderde het spelbeeld volledig. Waar Hoek VV in de eerste helft voetbal bracht, werd er in de tweede helft iets te vaak de lange bal gehanteerd. Van Premier League naar vierde proviciale in een handvol minuten. De thuisploeg profiteerde slechts gedeeltelijk en kwam halverwege de tweede helft terug tot 1-3. Verder gevaar was er wel, maar onvoldoende. Ook niet toen Bodvinho, "El Sympatico", besloot om de thuisploeg wat te helpen met een ongelukkige terugspeelbal (maar zelfs die was perfect...) naar de spits van Wijchmaal. Ook op een andere kans stond doelman Dennis pal met een wereldsave - een halve omhaal - op de lijn. Wat was het weer een geweldige voetbalmiddag. 

Eindstand: Wijchmaal - Hoek 1-3

VOLGENDE WEDSTRIJD: ZATERDAG 04/10 / KADIJK-K. HOEK VV / KICK OFF 15:00

20 september 2025: K. Hoek VV - Sportvrienden Hechtel

Rug gerecht.

Het zag er even naar uit dat de zaterdag verloren zou gaan nog voor er één bal geraakt werd. KWB Werkplaatsen had zich in extremis afgemeld, en dus leek de zaterdagnamiddag plots zo leeg als een caberdouche op Valentijn. Maar dan kennen jullie onze Hugo nog niet. Hugo Schevenels, alias Sherlock Hugo, die niet rust voor hij een oplossing vindt!!!! Met zijn neus voor opportuniteiten viste hij de Sportvrienden uit Hechtel op, een ploeg die niet alleen afgelopen zaterdag de leegte op het veld vulde, maar die ons enkele weken geleden ook al uit de nood hielp toen een andere tegenstander van ons, KWB Kaulille, forfait had gegeven (ploegen met "KWB" in de naam hebben duidelijk schrik van ons). Toen bleven we tegen de Sympathieke Sportvrienden steken op 1-1. 

Over(ge)wicht beloond

Met de twee meest recente nederlagen nog zwaar op de maag, klonk het devies in de kleedkamer helder: enkel een overwinning telt! De focus lag dit keer niet op de aanval, maar vooral op de verdediging, waar krijger Guy weer het centrum kwam bewaken. Zijn aanwezigheid gaf meteen een andere Guy-namiek aan de ploeg: die van zekerheid, van onverzettelijkheid, van een ploeg die iets wilde bewijzen.

En dat lieten we vanaf de eerste minuut zien. In tegenstelling tot de vorige weken begonnen we scherp, alert, met het vizier open. De eerste kansen waren voor ons, het veldspel klopte, en alleen een verre Hechtelse poeier dwong doelman Dennis tot een tussenkomst. Rond de twintigste minuut viel het moment waar we al even naar snakten. Robbe, gelegenheidsspeler en middenvelder voor de dag, vertrok vanop de middellijn. Een slimme loopactie, een scherp gevoel voor timing, en vooral de koelbloedigheid om de bal zelf binnen te prikken. De netten trilden, het scorebord verschoof naar 1-0, en de opluchting viel als een warm deken over de ploeg. 

De druk bleef hoog. Onze snelheid voorin zorgde ervoor dat de Sportvrienden constant achter de feiten en de spelers aanholden. Het is ook bijna herfst en de kastanjes vallen inmiddels met doffe klappen uit de bomen langs het veld, maar zelfs dat natuurspektakel kon de loopacties op de flanken niet temperen. We bleven komen, combineren, versnellen.

En dan, vlak voor rust, viel een doelpunt van een schoonheid die in geen museum te vinden is. Het begon onopvallend: een bal veroverd op het middenveld. Meteen daarna die diepe pass richting Joppe, die de linkerflank openscheurde. Gilles bewoog weg, slim, naar de rand van de zestien. Wout V. zocht ruimte aan de tweede paal. De bal rolde naar Gilles, die hem niet aanraakte maar liet lopen — alsof hij wist wat er achter hem zou komen. Daar was onze atleet Wout B., die vrouwenharten sneller doet slaan en verdedigers vanop zijn flank verkoudheden bezorgt. Hij nam de bal aan en poeierde de bal met een snoeiharde, overhoekse uithaal tegen de netten. Het was geen doelpunt meer, het was een schilderij in beweging, een choreografie waar geen regisseur aan te pas kwam. 

Met 2-0 de rust in: het voelde alsof de wedstrijd toen al beslist was. Met dank aan Bodvinho. 

Afstraffing compleet

De tweede helft bracht geen terugval, integendeel. De Hechtelse verdediging begon steeds meer barsten te vertonen en wij bleven het gaspedaal indrukken. Wout V. prikte er twee binnen, Thomas S. zette de kroon op het werk. 3-0, 4-0, 5-0. Het scorebord sprak klare taal, maar het verhaal erachter was nog mooier: een ploeg die na twee nederlagen de rug rechtte, die met overtuiging voetbalde en die vooral weer plezier vond in het spel. Vijfje-nul en het schaamrood op de wangen van de tegenstander. In de wandelgangen wordt gefluisterd dat de Vrienden uit Hechtel hun naam gaan wijzigen naar de "Kaartvrienden Hechtel" of "Visvrienden Hechtel". Het zal ons worst wezen. Het was een prachtige voetbalnamiddag, met dank aan de Sport-, Kaart en/of Visvrienden om (opnieuw) te depanneren. Dankzij hen is het nog een hele mooie voetbalmiddag gebleken.  

Eindstand: Hoek-Sportvrienden 5-0

VOLGENDE WEDSTRIJD: ZATERDAG 27-09 / WIJCHMAAL v. K. HOEK VV  / KICK OFF 15:00

13 september 2025: FIBL Heppen - K. Hoek VV 

Haasje-over in Leopoldsburg.

De teleurstelling van de wedstrijd van vorige week was nog maar juist verteerd en onze krijgers mochten alweer vol aan de bak. FIBL Heppen away, altijd lastig. In de kleedkamer weerklonken al snel doemboodschappen, want volgens sommigen was FIBL Heppen de beste ploeg uit de reeks. We konden ons echter optrekken aan het feit dat wij blijkbaar het zwarte beest van de thuisploeg waren, want de afgelopen ontmoetingen werden allemaal winnend afgesloten. Het hoeft dan ook geen verbazing dat de heren in het groen deze negatieve reeks kost wat het kost wilden doorbreken en dat onder het toeziend oog van de jongens en meisjes van de lokale Chiro. We zouden de klus dan wel moeten klaren zonder onze middenvelder en mannetjesputter Stijn, vorige week nog Man of the Match tegen Robinson maar vandaag afwezig omdat hij zijn krachten wou sparen voor de HALVE marathon (niet eens een ganse!) van morgen (vandaag, red.). Gelukkig is Hugo nog op vakantie, of Stijn kreeg gegarandeerd een uitbrander met drieënvijftig uitroeptekens!

Knotsgekke helft

Door de afwezigheid van Stijn begonnen we met een onuitgegeven driehoek op het middenveld. Thomas VA, Jentl en Eyckie. Vanaf de aftrap werd duidelijk dat het een open wedstrijd zou worden. Beide ploegen zochten meteen de aanval, met veel ruimte in de rug van de verdediging. Toch waren het onze krijgers die het eerst toesloegen. Na een perfecte interceptie op het middenveld schakelden we razendsnel om. Eerst de bal tot bij Joppe op rechts, pass naar binnen en vervolgens kwam het leer tot bij Thomas V.A., moederziel alleen oog-in-oog met de doelman. Hij twijfelde niet en werkte beheerst af: 0-1 en Hoek V.V. op rozen! 

Jammer genoeg hebben rozen doornen (tenzij ze al bij de bloemist liggen want die doen de doornen er mte zo'n speciaal tangske van af). In plaats van door te duwen, geraakten we iets te veel in onze comfortzone. Heppen kreeg geen open kansen, maar wij gingen slordiger spelen. Onze passjes kwamen niet aan, keuzes werden te traag gemaakt, en het tempo zakte. Ook waren we te weinig scherp voor de kooi. Zo gaven we de thuisploeg onnodig hoop, en dat betaalde zich cash bij twee standaardsituaties. De eerste corner werd ons al meteen fataal: de bal vond het hoofd van iemand in een groen shirt en de bal werd staalhard binnengekopt: 1-1. De focus was even helemaal zoek, want amper een paar minuten later was het wéér prijs. Een tweede corner, opnieuw slecht verdedigd, en opnieuw Heppen dat profiteerde. 2-1, en de wedstrijd was helemaal gekanteld.

Maar onze mannen toonden veerkracht. Joppe, die al een ijzersterke indruk maakte in de eerste helft, ging plots op wandel. Ook hij bleef oog in oog met de doelman ijzig kalm en punterde hij de bal vanuit een scherpe hoek in de verste hoek binnen. 2-2 – een klasseflits op het perfecte moment. Opnieuw leken we controle te krijgen, maar Heppen had nog een troefkaart. Hun spits, tot dan toe op de achtergrond, kreeg even te veel ruimte. In één actie zette hij twee verdedigers in de wind en haalde uit met een subtiel balletje. De bal krulde buiten het bereik van onze doelman binnen: 3-2. Opnieuw een uppercut, want veel had Heppen tot dan eigenlijk niet laten zien. 

Toch kregen we nog één ultieme kans om langszij te komen. Vlak voor het rustsignaal vond Eyckie de ruimte. Hij haalde verwoestend uit – het hele stadion hield de adem in – maar de bal spatte uiteen op de paal. Palen! Daar was de 3-3, maar het mocht niet zijn. Een millimeter verschil, en het had een ander verhaal kunnen zijn.

Knotsgekke helft (bis)

Wie dacht dat Hoek VV murw geslagen was na een rollercoaster van een eerste helft, kwam bedrogen uit. Terwijl de supporters nog aan hun tweede pint begonnen, begonnen onze krijgers aan een tweede helft vol energie, overtuiging en lef. Centraal in dat alles: Wout V. – die duidelijk zijn krachten had gespaard voor de tweede helft. Of hij had gewoon de goede helft gekozen om wakker te worden. Samen met – alweer – de onvermoeibare Joppe, zette hij de Heppense verdediging zwaar onder druk. De combinatie van snelheid, infiltraties en branie zorgde meteen voor dreiging.

De gelijkmaker viel misschien onverwacht, maar zeker niet onverdiend. Een vrije trap van ver buiten de zestien, iedereen verwachtte een voorzet… behalve Wout V., die met een listige loopbeweging de aandacht trok van muur én doelman. De bal vloog pardoes rechtstreeks binnen: 3-3. De opluchting was voelbaar – op het veld én op de bank.

Hoek VV rook bloed en ging door. Een vlijmscherpe counter werd opgezet over meerdere stations, en plots lag de bal aan de voeten van – jawel – Wout V. Onze nummer negen, die al enige tijd droog stond, werd eindelijk weer nat. En hoe! Hij haalde vernietigend uit en knalde de bal recht in de winkelhaak. Een parel van een doelpunt. 3-4, en de criticasters van in de eerste helft mochten hun notitieboekje opbergen.

De wedstrijd leek gekanteld, maar FIBL Heppen gaf zich niet gewonnen. Ze schakelden over op een ultra-aanvallend systeem met drie spitsen, en dat begon meteen vruchten af te werpen. Hun gevaarlijkste man kreeg opnieuw net iets te veel ruimte. Kapbeweging, linkse voet, krul in de verste hoek. Opnieuw winkelhaak, opnieuw gelijk: 4-4.

Hoek bleek deze vierde mokerslag niet meer te boven te kunnen komen. De motor sputterde, de inspiratie droogde op, en het werd nog eens ouderwets pompen of verzuipen. We bleven overeind zolang we konden, maar de druk bleef aanhouden.

En dan… het fatale moment. Een ongelukkige miscommunicatie achterin – een twijfel tussen ingrijpen of laten gaan – en de thuisploeg profiteerde genadeloos. De bal hobbelde vanop de rand van 16 binnen, en plots stonden zij op voorsprong: 5-4. Van euforie naar ellende in een handomdraai. De minuten die nog restten, bleken er te weinig om nog een echte vuist te maken. We probeerden het nog wel, met wat ballen in de zestien en de hoop op een wonder, maar het mocht niet zijn. De scheidsrechter floot af. Wij dropen af. Teleurgesteld, maar strijdend ten onder.

Eindstand: Heppen - Hoek 5-4

VOLGENDE WEDSTRIJD: ZATERDAG 20-09 / K. HOEK VV - KWB WERKPLAATSEN / KICK OFF 14:30